Verkregen boeken

met gevoel


De meeste voorkomende manier om aan een boek te komen in Nederland is om er een te komen bij een boekwinkel, of het nu Athenaeum is of een of andere ramsj-verkoper.

Daarna komt het verkrijgen van boeken als cadeau bij verjaardag, Sinterklaas of zoiets als moederdag of trouwerij.

Maar soms kom je op een rare manier aan boeken. Bijvoorbeeld: je gaat verhuizen en in het nieuwe huis tref je een boek aan in een van de inbouw- of in de meterkast. Of je verdeelt een boedel en treft een boek aan waarvan je allebei zeker weet dat het net van jou is maar jij hebt het zwakste argument dat de ander het boek mag of moet hebben. Soms krijg je een boek omdat je iemand niets anders kan doen dan naar zijn boekenkast te lopen en daar iets uit te trekken als wederdienst (zeker in deze economie, natuurlijk Happy.

(Overigens zijn bovenstaande gebeurtenissen met zogenaamde electronische boeken niet mogelijk vanwege de drm of kopieerbeveiliging in die dingen, maar ik drijf af...)

Wat natuurlijk ook kan gebeuren is dat je van een buur een doos met spullen krijgt omdat die weten dat je op de vrijmarkt gaat venten en wanneer je met de onverkochte resten huiswaarts keert en gedachteloos in de doos rommelt alwaar je vol verbazing een zogenaamd boek uit vist.

In mijn geval was het bijna een voorteken. Mijn verbruik in boeken (lees: de hoeveelheid daadwerkelijk gelezen boeken) is sinds de eeuwwisseling steeds verder gedaald tot zo’n beetje het nulpunt. Natuurlijk staat hier een recht evenredige stijging van de hoeveelheid daadwerkelijk gelezen webpagina’s tegenover maar ouderwets als ik ben voelt dat toch alsof de schaal naar de verkeerde kant is doorgeslagen en dus probeer ik in vakantieperioden even analoog bij te lezen. Dit doe ik deels uit principe. Maar de eerlijkheid gebied me te zeggen dat het soms ook gewoon ligt aan de tekortkomingen van de techniek: de vakantieplek was kennelijk zo ver uit de bewoonde wereld dat er slechts een gprs verbinding mogelijk was (een zeer krakkemikkige zelfs, die af en toe helemaal verdwenen was) hetgeen het lezen van webartikelen ongeveer net zo traag en irritant maakt als het bekijken van hedendaagse met reclame’s gelardeerde televisieprogramma’s.

Zodoende restte niets anders dan in de rustige momenten weer eens een boek ter hand te nemen. Het was een opmerkelijk soort vertrouwdheid. Alsof je na lange tijd weer eens op de fiets klimt. Een aflevering van McGyver bekijkt of weer eens bij je ex in bed beland.

Het grappige van verkregen boeken is dat je nog wel eens de kans loopt dat het een boek betreft dat je zelf niet snel (of nooit) zou kopen. Zodoende had ik me een beetje verheugd op dit vreemde boek “En nu met gevoel”. Op de kaft een groot 18+ symbool en die vervelende kijkwijzervoetjes (het aller politiek correctste symbool voor ‘stout!&rsquoWinking want ook een saai ouderwets mens als ik wil nog wel eens iets meer prikkel in het leven dan een schep cafeďne door de decafé. De kaft beloofde een sappig verhaal over een bevriende man en vrouw die (om andere dan je zou denken redenen) besluiten een pornofilm te gaan maken.

De spanning van het verkregen boek slaat echter al snel om in teleurstelling. Het is een raar boek waar de hoofdpersonages dezelfde naam hebben als de auteurs en de vertaling uit het Engels nogal te wensen over laat. En de prikkels beperken zich tot platitudes.

Nouja, misschien verkrijg ik wel eer eens een boek en heb ik dan meer succes. Rest er niets dan wachten tot ik weer in een beter dekkingsgebied ben.

En dan maar weer online de pep opzoeken.
|